غزل ۳۷۰۱ - ز می پرستی خود لاله برنمی گردد

ز می پرستی خود لاله برنمی گردد
شب سیاه درونان سحر نمی گردد ۱

دمید خط و دل سخت یار نرم نشد
ز دود، دیده، آیینه تر نمی گردد ۲

دلیل راحت ملک عدم همین کافی است
که هرکه رفت به آن راه بر نمی گردد ۳

مدار چشم اقامت ز دولت دنیا
که آفتاب ملول از سفر نمی گردد ۴

درین محیط که از صدق می گشاید لب؟
که چون دهان صدف پرگهر نمی گردد ۵

ز شست صاف تو صیدی که می گشاید لب؟
کباب تا نشود باخبر نمی گردد ۶

مکن ز چتر مرصع به بی کلاهان فخر
که پیش تیر حوادث سپر نمی گردد ۷

درین ریاض به جز آب تیشه، نخل امید
ز هیچ آب دگر بارور نمی گردد ۸

ز آفتاب دل ذره سرد شد صائب
دل من است که از یار برنمی گردد ۹