غزل ۳۷۰۴ - نمرده، عمر کسی جاودان نمی گردد

نمرده، عمر کسی جاودان نمی گردد
خراب تا نشود این دکان نمی گردد ۱

چنان ز قید تعلق سبک بر آمده ام
که از خمار سر من گران نمی گردد ۲

مرا بس است همین آبرو که سجده من
غبار خاطر آن آستان نمی گردد ۳

ز بس که شکوه خونین به روی هم فرش است
چو غنچه در دهن من زبان نمی گردد ۴

تو از گداز سخن چون هلال تا نشوی
زبان خامه ثریافشان نمی گردد ۵

گرانی و سبکی گرچه ضد یکدگرند
کسی سبک نشود تا گران نمی گردد ۶

هزار سبحه تزویر هست در گردش
در آن حریم که رطل گران نمی گردد ۷

فلک نمی کشدت چون کمان به جانب خود
ز بار درد قدت تا کمان نمی گردد ۸

کدام قافله پا می نهد به وادی عشق
که ذره ذره چو ریگ روان نمی گردد ۹

اگرچه بلبل این باغ نغمه پردازست
حریف صائب آتش زبان نمی گردد ۱۰