غزل ۳۷۰۳ - نصیب خلق زیاد از نعم نمی گردد

نصیب خلق زیاد از نعم نمی گردد
ز بحر، آب گهر بیش و کم نمی گردد ۱

ز عشق پیروی راه و رسم عقل مجوی
که خضر تابع نقش قدم نمی گردد ۲

ز شور حشر چه پرواست راست کیشان را؟
مصاف مانع رقص علم نمی گردد ۳

زمین ز کاسه دریوزه، گر شود غربال
فروغ گوهر خورشید کم نمی گردد ۴

به نوبهار جوانی اطاعت حق کن
که چوب، خشک چو گردید خم نمی گردد ۵

بر آن سفال حلال است ذوق تشنه لبی
که از محیط پذیرای نم نمی گردد ۶

درین جهان ننشیند درست، نقش کسی
که همچو سکه به گرد درم نمی گردد ۷

ز تخم سوخته این شیوه ام خوش آمده است
که سبز از نم ابر کرم نمی گردد ۸

نبسته از سر هر موی خویش زناری
پرستش تو قبول صنم نمی گردد ۹

ازان عزیز بود خشت خم که همچو سبو
به دست و دوش برای شکم نمی گردد ۱۰

بود همیشه رخ سایلش غبارآلود
کسی که آب ز شرم کرم نمی گردد ۱۱

غمی است بر دل آزادم از جهان صائب
که همچو بار دل سرو کم نمی گردد ۱۲