غزل ۳۷۰۹ - کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد

کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد
ببوس دیده او را که بر تو حق دارد ۱

ز فوت مطلب جزئی مشو غمین که فلک
ستاره می برد و آفتاب می آرد ۲

به دست غم نشود مبتلا گریبانش
کسی که دامن شب را ز دست نگذارد ۳

به جای خون ز رگ و ریشه اش برآرد دود
به دست درد، دلی را که عشق بفشارد ۴

کسی است صاحب خرمن درین تماشاگاه
که غیر اشک دگر دانه ای نمی کارد ۵

بزرگ اوست که بر خاک همچو سایه ابر
چنان رود که دل مور را نیازارد ۶

میان اهل سخن گفتگوی اوست تمام
که هیچ طایفه را بی نصیب نگذارد ۷

تو برخلاف بدان تخم نیکنامی کار
که هرکس آن درود از جهان که می کارد ۸

چو دور عقده گشایی به من رسد صائب
به ناخن مه نو چرخ پشت سر خارد ۹