غزل ۳۷۱۰ - ترا کسی که به گلگشت بوستان آرد

ترا کسی که به گلگشت بوستان آرد
خط مسلمی باغ از خزان آرد ۱

خدا به آن لب جان بخش بخشد انصافی
که بوسه ای ندهد تا مرا بجان آرد ۲

چو مشرق از نفسش عالمی شود روشن
حدیث روی تو هرکس که بر زبان آرد ۳

حجاب روی عرقناک یار، نزدیک است
که پیچ و تاب به گوهر ز ریسمان آرد ۴

نمی کشد ز ره آورد خویشتن خجلت
به یوسف آینه آن کس که ارمغان آرد ۵

یکی است حرف بزرگان، قیاس کن از کوه
که هرچه می شنود بر زبان همان آرد ۶

به برگ سبز کند یاد باغبان صائب
سخن به اهل سخن هرکه ارمغان آرد ۷