غزل ۳۷۱۱ - جز آن دهن که ازو خنده سر برون آرد

جز آن دهن که ازو خنده سر برون آرد
که دیده پسته که از خود شکر برون آرد؟ ۱

فغان که طوق گلوگیر عشق، قمری را
امان نداد که از بیضه سر برون آرد ۲

دل از عزیزی غربت نمی توان برداشت
ز گوهر آب محال است سر برون آرد ۳

برون نمی رود از مجمر تو نکهت عود
ز محفل تو کسی چون خبر برون آرد؟ ۴

به روی سخت توان خرده از بخیل گرفت
که آهن از دل خارا شرر برون آرد ۵

اگر ز کنج قناعت قدم برون ننهی
چو عنکبوت ترا رزق پر برون آرد ۶

تو بیجگر کنی اندیشه از اجل، ورنه
ز شوق راه فنا مور پر برون آرد ۷

هزار ناخن تدبیر غوطه زد در خون
که تا ز عقده زلف تو سر برون آرد ۸

همان ز شوق دل خویش می خورد صائب
اگر ز جیب گهر رشته سر برون آرد ۹