غزل ۳۷۱۲ - چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟

چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟
چه خار از دل ما سوزنی برون آرد؟ ۱

مرا به گوشه عزلت کشید وحشت خلق
خوشا رهی که سر از مأمنی برون آرد ۲

درین زمانه که امید دست چربی نیست
مگر چراغ ز خود روغنی برون آرد ۳

فغان که جاذبه عشق ماه کنعان را
امان نداد که پیراهنی برون آرد ۴

به آفتاب رسد همچو صبح صافدلی
که از جگر نفس روشنی برون آرد ۵

چو دود هر که درین خاکدان به خود پیچد
امید هست سر از روزنی برون آرد ۶

چو غنچه پاک دهانی سرآمدست اینجا
که سر به جیب برد گلشنی برون آرد ۷

ز درد ما خبرش هست اندکی صائب
کسی که گوهری از معدنی برون آرد ۸