غزل ۳۷۱۳ - فروغ ذره به چشم من آب می آرد

فروغ ذره به چشم من آب می آرد
که تاب شعشعه آفتاب می آرد؟ ۱

فدای آبله پای جستجو گردم
که از سراب سبوی پرآب می آرد ۲

شکسته رنگی ما را علاج خواهد کرد
رخی که رنگ به روی نقاب می آرد ۳

ز عشق قسمت ما نیست غیر سینه چاک
کتان چه از سفر ماهتاب می آرد؟ ۴

در آن ریاض به بی حاصلی سمر شده ام
که نخل موم گل آفتاب می آرد ۵

ز فیض عشق ضعیفان چنان قوی شده اند
که موج رخت به قصر حباب می آرد ۶

هزار میکده خون می کند تهی صائب
کسی که یک سخن تلخ تاب می آرد ۷