غزل ۳۷۱۴ - نظاره لب میگون خمار می آرد

نظاره لب میگون خمار می آرد
گل عذار بتان خار خار می آرد ۱

مکن ز باده گلرنگ سرخ چهره خویش
که زردرویی آن نشأه بار می آرد ۲

فتادگان رهش از شمار بیرونند
به کوی او که مرا در شمار می آرد؟ ۳

چنان که طفل خمش می شود ز جنبش مهد
مرا تپیدن دل برقرار می آرد ۴

نتیجه مژه اشکبار بسیارست
ز گریه تاک ثمرها به بار می آرد ۵

شکسته دل نشود هرکه از نظاره خلق
درست، آینه از زنگبار می آرد ۶

بود ز سنگدلان هایهای گریه من
که سیل را به فغان کوهسار می آرد ۷

نظاره رخ خورشید طلعتان صائب
به چشم گریه بی اختیار می آرد ۸