غزل ۳۷۱۵ - چه نکهت است که باد بهار می آرد؟

چه نکهت است که باد بهار می آرد؟
که هوش می بدر از دل، قرار می آرد ۱

شکوفه ای که ز طرف چمن هوا گیرد
کبوتری است که پیغام یار می آرد ۲

وصال گل به کسی می رسد که چون شبنم
به گلشن آینه بی غبار می آرد ۳

غبار حیرت اگر دیده را نپوشاند
که تاب جلوه آن شهسوار می آرد؟ ۴

دل آن ریاض که سرو تو جلوه گر گردد
دل شکسته صنوبر به بار می آرد ۵

مرا چو برگ خزان دیده می کشد بر خاک
رخی که رنگ به روی بهار می آرد ۶

کدام لاله ز چشم تر آستین برداشت؟
که سیل لخت دل از کوهسار می آرد ۷

چه نعمتی است که بی حاصلان نمی دانند
که تخم اشک چه گلها به بار می آرد ۸

به خاکساری من نیست هیچ کس صائب
که دیدنم به نظرها غبار می آرد ۹