غزل ۳۷۱۶ - کجا به حال مرا چاره ساز می آرد؟

کجا به حال مرا چاره ساز می آرد؟
ز خویش هرکه مرا برده، باز می آرد ۱

اگر نه عشق حقیقی درین جهان باشد
که روی من به جهان مجاز می آرد؟ ۲

به مهره دل مومین من چه خواهد کرد
رخی که آینه را در گداز می آرد ۳

به حمله کوه گران را سبک رکاب کند
غمی که بر سر من ترکتاز می آرد ۴

اگر نه پرده چشم جهان شود حیرت
که تاب جلوه آن سرو ناز می آرد؟ ۵

چنان که ناز ترا دور می کند از من
مرا به سوی تو عجز و نیاز می آرد ۶

مده ز دست حیا را که صید عالم را
به چشم دوخته این شاهباز می آرد ۷

حضور قلب بود شرط در ادای نماز
حضور خلق ترا در نماز می آرد ۸

کند ز کعبه دلالت به دیر حاجی را
مرا ز فکر تو هرکس که باز می آرد ۹

ازان به چشم ره گریه بسته ام صائب
که جای اشک گهرهای راز می آرد ۱۰