غزل ۳۷۱۷ - نشاط عالم فانی ملال می آرد

نشاط عالم فانی ملال می آرد
چو لاله دل سیهی رنگ آل می آرد ۱

مرا ز کاهش ماه تمام، روشن شد
که هر کمالی با خود زوال می آرد ۲

فریب زینت دنیا مخور ز ساده دلی
که گوشوار زرش گوشمال می آرد ۳

نفس درازی بیجا کمند آفتهاست
به گله گرگ سگ هرزه نال می آرد ۴

اگر عرق، نکند پرده داری رویش
که تاب شعشعه آن جمال می آرد؟ ۵

به می شکسته شود گر خمار مخموران
مرا نظاره ساقی به حال می آرد ۶

کسی که رام کند آهوان وحشی را
ترا به خون جگر در خیال می آرد ۷

نظر ز لفظ به معنی است موشکافان را
مرا به دام کجا خط و خال می آرد؟ ۸

خیال آن دهن و فکر آن میان صائب
مرا به عالم فکر و خیال می آرد ۹