غزل ۳۷۳۴ - دل رمیده ما شکوه از وطن دارد

دل رمیده ما شکوه از وطن دارد
عقیق ما دل پرخونی از یمن دارد ۱

یکی است آمدن و رفتن سبکروحان
شکوفه جامه احرام از کفن دارد ۲

چو غنچه هرکه به وحدت سرای دل ره برد
حضور گوشه خلوت در انجمن دارد ۳

دلی که سوخته آن لب چو شکر شد
چو طوطیان ز پر و بال خود چمن دارد ۴

سهیل اگر چه کند سیر لاابالی وار
به هر طرف که رود چشم بر یمن دارد ۵

دلی خزینه گوهر شود که چون دریا
هزار مهر ز گرداب بر دهن دارد ۶

ز نافه باد صبا نامه های سربسته
ز هر غزال به آن زلف پرشکن دارد ۷

چه سرمه ها به سخن چین دهد، نظربازی
که راه حرف به آن چشم خوش سخن دارد ۸

ز ناله ای که کند خامه می توان دانست
که کوه درد به دل صاحب سخن دارد ۹

ز یوسفی که ترا در دل است بیخبری
وگرنه هر نفسی بوی پیرهن دارد ۱۰

چنان ز بوی تو گردید عام بیهوشی
که شبنم آینه پیش رخ چمن دارد ۱۱

کسی که گوشه گرفته است از جهان صائب
خبر ز چاشنی کنج آن دهن دارد ۱۲