غزل ۳۷۴۲ - شراب روز دل لاله را سیه دارد

شراب روز دل لاله را سیه دارد
ازین سخن مگذر سرسری که ته دارد ۱

فروغ مشعل خورشید کرم شب تاب است
چنین که زلف تو روز مرا سیه دارد ۲

چه فیضها صدف از پرتو خموشی یافت
گهر شود به کفش آب، هرکه ته دارد ۳

چگونه بدر نگردد هلال غبغب او؟
ز ناز بالش خورشید تکیه گه دارد ۴

عنان گسسته چو سیلاب می روم، بفرست
توجهی که عنان مرا نگه دارد ۵

چسان برون ندهم شعله شکایت را؟
ازان دلی که چو مجمر هزار ره دارد ۶

گشود بند قبا بی حجاب، آه کجاست
که چشم روزن این خانه را نگه دارد ۷

درازدستی در کاروان احسان نیست
وگرنه چندین یوسف هنر به چه دارد ۸

کسی که فکر سر خود نمی کند صائب
همیشه باد به کف، خاک در کله دارد ۹