غزل ۳۷۵۱ - فسرده دل نفس خونچکان نمی دارد

فسرده دل نفس خونچکان نمی دارد
زمین شوره گل و ارغوان نمی دارد ۱

مپرس راه خرابات را ز زاهد خشک
که تیر کج خبری از نشان نمی دارد ۲

به گرمی طلب آید به دست دامن رزق
تنور سرد نصیبی ز نان نمی دارد ۳

جهان نوردی دیوانه اختیاری نیست
خبر ز گردش خود آسمان نمی دارد ۴

ز سایه وحشت صیاد می کند آهو
دل رمیده تعلق به جان نمی دارد ۵

نمی شود کف دریادلان شود بی برگ
حنای پنجه مرجان خزان نمی دارد ۶

گل از نظاره او بی حجاب چیند غیر
که گلفروش غم بلبلان نمی دارد ۷

تمام رحمت و لطفند اهل دل صائب
که میوه های بهشت استخوان نمی دارد ۸