غزل ۳۷۵۸ - بیاض گردن او دست من ز کار برد

بیاض گردن او دست من ز کار برد
بیاض خوش قلم از دست اختیار برد ۱

بجز خط تو کز او چشمها شود روشن
که دیده گرد که از دیده ها غبار برد؟ ۲

به خون کسی که تواند خمار خویش شکست
چرا به میکده دردسر خمار برد؟ ۳

نشسته است به خون گرچه هیچ کس خون را
مرا غبار ز دل سیر لاله زار برد ۴

ز ضعف تن به زمین نقش بسته ام صائب
مگر مرا تپش دل به کوی یار برد ۵