غزل ۳۷۵۹ - ز زیر تیغ تغافل شکیب من جان برد

ز زیر تیغ تغافل شکیب من جان برد
مرا به رنجش بیجا ز جای نتوان برد ۱

ز بوی پیرهن مصر بی دماغ شود
صبا که راه به آن غنچه گریبان برد ۲

من آن زمان ز دل چاک چاک شستم دست
که شانه راه به آن زلف عنبرافشان برد ۳

ز مور خط تو در حیرتم که از لب تو
چگونه چاشنی خنده های پنهان برد ۴

اگر چه خامه ام آتش به زیر پا دارد
حدیث شوق به پایان نیارد آسان برد ۵

فغان که غنچه مشکل گشای دل امروز
مرا برای نسیمی به صد گلستان برد ۶

لب تو زیر خط سبز چون نهان گردید؟
چگونه مورچه ای خاتم سلیمان برد؟ ۷

به جای طوطی شکرشکن، که جز صائب
ز هند بخت سیه جانب صفاهان برد؟ ۸