غزل ۳۷۶۰ - تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی برد

تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی برد
نمرده از سر خود دردسر توانی برد ۱

کمر نبسته به قصد هلاک خود چون شمع
کجا ز بزم جهان تاج زر توانی برد؟ ۲

ز شاخ خشک تو آن روز گل توانی چید
که در بهار سری زیر پر توانی برد ۳

ترا ستیزه به گردون خوش است در وقتی
که التجا به سپهر دگر توانی برد ۴

به داغ عشق اگر آشنا شوی امروز
در آفتاب قیامت بسر توانی برد ۵

گره نکرده نفس را به سینه چون غواص
کجا ز بحر حقیقت گهر توانی برد؟ ۶

نه آنچنان ز خود افتاده ای تو غافل دور
که ره به منزل اصلی دگر توانی برد ۷

اگر به خشک لبی چون صدف شوی قانع
به خانه نهر ز آب گهر توانی برد ۸

تو کز صفای دل خویش عاجزی صائب
کلف چگونه ز روی قمر توانی برد؟ ۹