غزل ۳۷۶۱ - خوش آن که چون گل ازین باغ خنده رو گذرد

خوش آن که چون گل ازین باغ خنده رو گذرد
چو برق بر خس و خاشاک آرزو گذرد ۱

گره ز غنچه پیکان به عطسه بگشاید
اگر نسیم بر آن زلف مشکبو گذرد ۲

ملایمت سپر سیل حادثات بود
شراب شیشه شکن مشکل از کدو گذرد ۳

به سرعتی که کند سیر، ماه در ته ابر
ز پیش چشم من آن آفتاب رو گذرد ۴

کسی که حفظ کند آبروی غیرت را
تمام مدت عمرش به یک وضو گذرد ۵

سیاهروی بود پیش اهل حال کسی
که همچو خامه مدارش به گفتگو گذرد ۶

به آفتاب جهانتاب می رسد صائب
سبکروی که چو شبنم ز رنگ و بو گذرد ۷