غزل ۳۷۹۱ - ز عشق رشته جانی که پیچ و تاب نخورد

ز عشق رشته جانی که پیچ و تاب نخورد
ز چشمه گهر شاهوار آب نخورد ۱

منم که رنگ ندارم ز روی گلرنگش
وگرنه لعل چه خونها ز آفتاب نخورد ۲

کجا به شبنم و گل التفات خواهد کرد؟
ز چهره عرق افشان، دلی که آب نخورد ۳

به خاک پای تو خون می خورد به رغبت می
همان حریف که در پای گل شراب نخورد ۴

درین بهار که یک غنچه ناشکفته نماند
غنیمت است که دستی بر آن نقاب نخورد ۵

چنان گرفت تکلف بساط عالم را
که خاک تشنه جگر آب بی گلاب نخورد! ۶

تویی که سنگدلی، ورنه هیچ زهره جبین
به هر مکیدن لب خون آفتاب نخورد ۷

صبور باش که در انتظار ابر بهار
صدف به تشنه لبی از محیط آب نخورد ۸

ز خود برآی که در سنگ آتش سوزان
شراب لعل ز خونابه کباب نخورد ۹

زمانه کشتی احسان چنان به خشکی بست
که هیچ تشنه جگر بازی سراب نخورد ۱۰

ندامت است سرانجام میکشی صائب
خوشا کسی که ازین چشمه سار آب نخورد ۱۱