غزل ۳۷۹۶ - ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیرد

ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیرد
ز آب گوهرم آیینه زنگ می گیرد ۱

فغان که آینه صاف صبح شنبه من
ز سایه شب آدینه زنگ می گیرد ۲

فتاده است چنان آبدار گوهر من
که قفل بر در گنجینه زنگ می گیرد ۳

می دو ساله جلا می دهد به یک نفسش
دلی که از غم دیرینه زنگ می گیرد ۴

فلک به مردم روشن گهر کند بیداد
همیشه روی ز آیینه زنگ می گیرد ۵

دلی که راه به آفات دوستداری برد
ز مهر بیشتر از کینه زنگ می گیرد ۶

ز بس گزیده شدم از سخن، مرا صائب
ز طوطی آینه سینه زنگ می گیرد ۷