غزل ۳۷۹۷ - ز ناقصان خرد من کمال می گیرد

ز ناقصان خرد من کمال می گیرد
ز زنگ آینه من جمال می گیرد ۱

چه حالت است که دشمن اگر شود ملزم
مرا ز شرم تب انفعال می گیرد ۲

جنون بهانه تراش است و شوق طفل مزاج
ز رقص ذره مرا وجد و حال می گیرد ۳

من و متابعت خضر نیک پی، هیهات
ز سایه فرد روان را ملال می گیرد ۴

به روی آینه از خواب چون شود بیدار
نخست دل ز خود از بهر فال می گیرد! ۵

کسی است صوفی صافی که خرقه اندازد
نه آن فسرده که بر دوش شال می گیرد ۶

مرا ز نقش به نقاش چشم افتاده است
کجا دل از کف من خط و خال می گیرد؟ ۷

صفای گوهر دل در قبول آزارست
که مهر روشنی از خاکمال می گیرد ۸

درون پوست نگنجد خطش ز رفتن حسن
که سایه عمر دراز از زوال می گیرد ۹

ز هر کجا که غمی پای در رکاب آرد
نشان صائب شوریده حال می گیرد ۱۰