غزل ۳۷۹۹ - نه پشت پای بر اندیشه می توانم زد

نه پشت پای بر اندیشه می توانم زد
نه این درخت غم از ریشه می توانم زد ۱

به خصم گل زدن از دست من نمی آید
وگرنه بر سر خود تیشه می توانم زد ۲

خوشم به زندگی تلخ همچو می، ورنه
برون چو رنگ ازین شیشه می توانم زد ۳

چه نسبت است به میراب جوی شیر مرا؟
به تیشه من رگ اندیشه می توانم زد ۴

ز چشم شیر مکافات نیستم ایمن
وگرنه برق بر این بیشه می توانم زد ۵

ازان ز خنده نیاید لبم بهم چون جام
که بوسه بر دهن شیشه می توانم زد ۶

اگر ز طعنه عاجزکشی نیندیشم
به قلب چرخ جفاپیشه می توانم زد ۷

ندیده است جگرگاه بیستون در خواب
گلی که من به سر تیشه می توانم زد ۸

خوش است پیش فتادن ز همرهان صائب
وگرنه گام به اندیشه می توانم زد ۹