غزل ۳۸۰۳ - بهار را چمنت مست رنگ و بو سازد

بهار را چمنت مست رنگ و بو سازد
نقاب را رخت آیینه دورو سازد ۱

خوشا کسی که به خون جگر وضو سازد
به اشک سینه خود پاک از آرزو سازد ۲

سبکروی که تواند به آفتاب رسید
چرا چو قطره شبنم به رنگ و بو سازد؟ ۳

به جستجو نتوان گرچه ره به حق بردن
خوش آن که هستی خود صرف جستجو سازد ۴

به دوش خود ز عزیزی دهند خلقش جای
به دست کوته خود هرکه چون سبو سازد ۵

ز جیب بحر سبک سر برآورد چو حباب
صدف ز آب گهر گر به آبرو سازد ۶

سرشک سوخته عشق اختیاری نیست
چگونه شمع گره گریه در گلو سازد؟ ۷

مکن اعانت ظالم ز ساده لوحیها
که تیغ سنگ فسان را سیاهرو سازد ۸

به آرزوی دل خود کسی رسد صائب
که پاک سینه خود را ز آرزو سازد ۹