غزل ۳۸۰۹ - ز گرمی نگهت آب در گهر سوزد

ز گرمی نگهت آب در گهر سوزد
ز خنده نمکینت دل شکر سوزد ۱

شکر به کار مبر بیش ازین که از تب رشک
به آن رسیده که چون شمع نیشکر سوزد ۲

ز لاله دعوی عشق سمنبران خام اوست
هزار رنگ اگر داغ بر جگر سوزد ۳

مبر پناه به تدبیر از گزند سپهر
که برق تیغ قضا اول این سپر سوزد ۴

ز سوز دل قلمی سر کنم که نامه من
چو شمع زیر پر مرغ نامه بر سوزد ۵

ثمر به خاک فکن آب زندگانی نوش
که باغبان قضا شاخ بی ثمر سوزد ۶

چو آفتاب ز دل سبزه تمنا را
به یک نظر بدماند، به یک نظر سوزد ۷

اگر نه روشنی عالم از می است، چرا
چراغ در شب آدینه بیشتر سوزد؟ ۸

خوشا کسی که چو صائب ز گرم رفتاری
ز نقش پای چراغی به هر گذر سوزد ۹