غزل ۳۸۱۲ - مرا ز باده گلگون دماغ می سوزد

مرا ز باده گلگون دماغ می سوزد
چو لاله باده من در ایاغ می سوزد ۱

ز می چراغ دگرها اگر شود روشن
مرا ز باده روشن دماغ می سوزد ۲

به عشق لاله عذاران علاقه ای است مرا
که من کباب شوم هر که داغ می سوزد ۳

ز بیکسی به جز از داغ ناامیدی نیست
مرا کسی که به بالین چراغ می سوزد ۴

برد به خرمن مقصود ره سبکسیری
که همچو برق نفس در سراغ می سوزد ۵

دگر کدام گل آتشین شکفته شده است؟
که عندلیب ز بیرون باغ می سوزد ۶

سیاهی از شب عاشق نمی برد زحمت
اگرچه شب همه شب چون چراغ می سوزد ۷

مرا ز نشو و نما نیست بهره، ابر بهار
عبث به تربیت من دماغ می سوزد ۸

بود ملال به مقدار مال هرکس را
به قدر روغن خود هر چراغ می سوزد ۹

خیال روی که صائب مراست در دل گرم؟
که اشک چون گهر شبچراغ می سوزد ۱۰