غزل ۳۸۱۱ - نگه ز دیدن رخسار یار می سوزد

نگه ز دیدن رخسار یار می سوزد
نسیم صبح درین لاله زار می سوزد ۱

چو شمع سبز درین باغ هرکجا سروی است
ز رشک قامت آن گلعذار می سوزد ۲

شهید لاله رخان را به جای شمع و چراغ
سپند شب همه شب بر مزار می سوزد ۳

مشو به سنگدلی از سرشک من ایمن
که آب در گهر آبدار می سوزد ۴

ستاره سوخته را سازگار نیست وصال
دماغ لاله ز بوی بهار می سوزد ۵

مرا به طالع پروانه رشک می آید
که بی حجاب در آغوش یار می سوزد ۶

هزار بار فزون ماه بدر گشت و هلال
چراغ ماست که بر یک قرار می سوزد ۷

به مغز آبله پایان چه کار خواهد کرد
رهی که دست و عنان سوار می سوزد ۸

به سوز عاریتی تن نمی دهد جوهر
ز آتش جگر خود چنار می سوزد ۹

چه صرفه می برد از پاک طینتان دوزخ؟
ز بوته کی زر کامل عیار می سوزد؟ ۱۰

فسرده ای که در اینجا به داغ عشق نسوخت
در آفتاب قیامت دوبار می سوزد ۱۱

چراغ دیده بلبل درین چمن صائب
ز رشک شبنم شب زنده دار می سوزد ۱۲