غزل ۳۸۲۰ - همیشه از دل من آه سرد می خیزد

همیشه از دل من آه سرد می خیزد
ازین خرابه شب و روز گرد می خیزد ۱

دلیر بر صف افتادگان عشق متاز
که جای گرد ازین خاک مرد می خیزد ۲

ستاره سوختگان فیض صبح دریابند
ز سینه ای که ازو آه سرد می خیزد ۳

دل رمیده من می دود ز سینه برون
ز ملک هستی هرکس که گرد می خیزد ۴

ز تخم سوخته نشو و نما نمی آید
کجا ز سینه من داغ و درد می خیزد؟ ۵

زمین بادیه عشق شورشی دارد
که هرکه خیزد ازو هرزه گرد می خیزد ۶

در آن حریم که باشد زبان شمع خموش
ز مصحف پر پروانه گرد می خیزد ۷

سماع اهل دل از روی شادمانی نیست
سپند از سر آتش ز درد می خیزد ۸

به روی خاک کشد تیغ خود چو سایه بید
به من کسی که به قصد نبرد می خیزد ۹

کجا مقید همراه می شود صائب؟
سبکروی که چو خورشید فرد می خیزد ۱۰