غزل ۳۸۲۴ - لبت ز خنده دندان نما گهر ریزد

لبت ز خنده دندان نما گهر ریزد
تبسم تو در آب گهر شکر ریزد ۱

اگر ز سوز دل خود حکایتی گویم
ز چشم شعله، روان گریه شرر ریزد ۲

نظر ز سوزن مژگان یار می دوزم
به چشم آبله ام چند نیشتر ریزد؟ ۳

اگر فتد به غلط راه بر گلستانت
ز شاخ گل به سرت عندلیب زر ریزد ۴

مرا به خلوت شرم و حجاب او مبرید
به جوی شیر چه لازم کسی شکر ریزد؟ ۵

صدف نیم که دهن واکنم به ابر بهار
به جای قطره اگر بر لبم گهر ریزد ۶

ستم به قدر هنر می کشند اهل هنر
به شاخ، سنگ به اندازه ثمر ریزد ۷

به روی بحر توکل نه آن سبکسیرم
که شیشه در ره من موجه خطر ریزد ۸

دم مسیح و لب خضر خاک می بوسند
چو زلف جوهر تیغ تو تا کمر ریزد ۹

چنان به درد بگریم ز کاوش مژه اش
که خون مرگ ز مژگان نیشتر ریزد ۱۰

نظر ز چهره شیرین یار می پوشد
به روی آینه تا کی کسی گهر ریزد؟ ۱۱