غزل ۳۸۲۵ - ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزد

ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزد
گل ستاره چو برگ خزان فرو ریزد ۱

حلال باد بر آن شاخ گل خودآرایی
که نقد خود به سر باغبان فرو ریزد ۲

مجوی اختر سعد از فلک که هیهات است
که ارزان از کف این سخت جان فرو ریزد ۳

به آب تیغ اجل شسته باد رخساری
که آبرو به در این خسان فرو ریزد ۴

محیط در شکن ناودان چه جلوه کند؟
کدام شکوه مرا از زبان فرو ریزد؟ ۵

چنین که فاصله در کاروان هستی نیست
مگر چنین گهر از ریسمان فرو ریزد ۶

دل فسرده نگیرد به خویش داغ جنون
تنور سرد چو گردید، نان فرو ریزد ۷

خبر نکرده به بالین من قدم مگذار
مباد مغز من از استخوان فرو ریزد ۸

خمار کم کشد آن میکشی که چون صائب
شراب صاف به دردی کشان فرو ریزد ۹