غزل ۳۸۲۳ - به می غم از دل افگار برنمی خیزد

به می غم از دل افگار برنمی خیزد
به آب از آینه زنگار برنمی خیزد ۱

ز داغ نیست دل دردمند من خالی
که شمع از سر بیمار برنمی خیزد ۲

مجو ملایمت از مردم خسیس نهاد
که بوی گل ز خس و خار برنمی خیزد ۳

کدام سرد نفس در میان این جمع است؟
که مهرم از لب گفتار برنمی خیزد ۴

شکسته تو عمارت پذیر نیست چو ماه
فتاده تو چو دیوار برنمی خیزد ۵

به آب هرزه درا تهمت است همواری
صدا ز مردم هموار برنمی خیزد ۶

شده است عام ز بس قحط خنده شادی
صدای کبک ز کهسار برنمی خیزد ۷

به محفلی که خوشامد فسانه پردازست
ز خواب، دولت بیدار برنمی خیزد ۸

چگونه پشت لب یار سبز شد از خط؟
گیاه اگر ز نمکزار برنمی خیزد ۹

گذشت حشر و همان خواب خواجه سنگین است
ز خاک زود گرانبار برنمی خیزد ۱۰

گهر شود چو صدف در زمین قابل تخم
ز خاک میکده هشیار برنمی خیزد ۱۱

نمی شود به زر و سیم حرص مستغنی
به گنج پیچ و خم از مار برنمی خیزد ۱۲

اگر نه سرمه خواب است تیرگی صائب
چرا ز خواب، سیه کار برنمی خیزد؟ ۱۳