غزل ۳۸۲۷ - ز جلوه تو دل روزگار می ریزد

ز جلوه تو دل روزگار می ریزد
بنای صبر و شکیب و قرار می ریزد ۱

دوام حسن ترا نیست نسبتی با گل
به پای سرو تو خون بهار می ریزد ۲

به خاکساری من نیست هیچ کس در عشق
به چشم آینه عکسم غبار می ریزد ۳

چه غم ز رفتن چشم است پیر کنعان را؟
شکوفه برگ خود از بهر بار می ریزد ۴

چه نسبت است به فرهاد، ذوق کار مرا؟
عرق ز جبهه من چون شرار می ریزد ۵

گل بهار تمناست داغ نومیدی
به قدر خار و خس آتش شرار می ریزد ۶

چو گردباد ز بس زخم خار و خس خوردم
ز جنبش نفس من غبار می ریزد ۷

کدام دیده بد در کمین این باغ است؟
که بی نسیم، گل از شاخسار می ریزد ۸

به اهل صبر فلک بیش می کند کاوش
که تیر بر هدف پایدار می ریزد ۹

رگ کدام محیط است خامه صائب؟
که اینقدر گهر شاهوار می ریزد ۱۰