غزل ۳۸۳۱ - شراب لعل به آن لعل جانفزا نرسد

شراب لعل به آن لعل جانفزا نرسد
که آب تلخ به سرچشمه بقا نرسد ۱

اثر ز گرمروان بر زمین نمی ماند
به گرد آتش این کاروان صبا نرسد ۲

کجا رسد دل بی دست و پای ما ز تلاش
به خلوتی که به بال ملک دعا نرسد ۳

فغان که سرکشی و ناز را دو ابرویش
گذاشته است به طاقی که دست ما نرسد ۴

ز مال رزق حریصان بود غبار ملال
که غیر گرد ز گندم به آسیا نرسد ۵

جگر گداز بود زردرویی منت
خدا کند که مس ما به کیمیا نرسد ۶

همان ز مردم هموار می کشم خجلت
به خاکساری من گرچه نقش پا نرسد ۷

سپند خال ازان دایم است پابرجا
که چشم زخم به آن آتشین لقا نرسد ۸

خموش باش اگر پخته گشته ای که شراب
ز جوش تا ننشیند به مدعا نرسد ۹

تمام نیست عیار کسی که چون خورشید
به ذره ذره فروغش جدا جدا نرسد ۱۰

میان ساختن و سوختن تفاوتهاست
به گرد خاک ره یار توتیا نرسد ۱۱

ز چار موجه به ساحل نمی رسد صائب
سبکروی که به سر منزل رضا نرسد ۱۲