غزل ۳۸۳۲ - به گرد گریه من ابر درفشان نرسد

به گرد گریه من ابر درفشان نرسد
به آه حسرت من برق خوش عنان نرسد ۱

مجردان چو مسیح از علایق آزادند
کمند رشته مریم به آسمان نرسد ۲

مرا ز خرمن گردون چه چشمداشت بود؟
که برگ کاه به چشمم ز کهکشان نرسد ۳

به زهد خشک به معراج قرب نتوان رفت
که کس به عالم بالا به نردبان نرسد ۴

ز سطحیان مطلب غور نکته های دقیق
هما به چاشنی مغز استخوان نرسد ۵

گشایش از دم پیران بود جوانان را
به خاکبوس هدف تیر بی کمان نرسد ۶

به خواری وطن از عیش غربتم قانع
که هیچ گل به خس و خار آشیان نرسد ۷

کمند آه ستمدیدگان عنان تاب است
نمی شود به سر چاه، کاروان نرسد ۸

حضور همنفسان مغتنم شمر صائب
که لذتی به ملاقات دوستان نرسد ۹