غزل ۳۸۳۳ - ز آه کام دو عالم مرا مهیا شد

ز آه کام دو عالم مرا مهیا شد
ازین کلید دو صد در به روی من وا شد ۱

شکست از می روشن خمار من ساقی
عجب بلای سیاهی مرا ز سر وا شد! ۲

فغان من ز دل سخت یار گشت بلند
ز کوه، ناله فرهاد اگر دوبالا شد ۳

شد از قلمرو رخسار، زلف روگردان
غبار لشکر خط تا ز دور پیدا شد ۴

که می تواند ازان رو دلیر گل چیدن؟
که حلقه حلقه خط تو چشم بینا شد ۵

درین زمان که کسی دل نمی دهد به سخن
ترحم است بر آن طوطیی که گویا شد ۶

ز حسن عاقبت آن روز ناامید شدم
که حرص پیر ز قد دوتا دوبالا شد ۷

به آن رسیده که چون مور پر برون آرم
ز دوری تو دلم بس که ناشکیبا شد ۸

چه سود ازین که گهر گشت قطره ام، داغم
کز این تعین ناقص جدا ز دریا شد ۹

همان به چشم عزیزان چو خار ناسازم
اگرچه زندگیم صرف در مدارا شد ۱۰

نبود جوهر من کم ز کوهکن صائب
ز کار دست من از حسن کارفرما شد ۱۱