غزل ۳۸۴۲ - زچهره ات عرق شرم چشم حیران شد

زچهره ات عرق شرم چشم حیران شد
خط از لب تو سیه مست آب حیوان شد ۱

زمین ساده پذیرای نقش زود شود
ز عکس روی تو آیینه کافرستان شد ۲

بریدنی است زبانی که گشت بیهده گو
گرفتنی است سر شمع چون پریشان شد ۳

زتوبه کردن من سود باده پیمایان
همین بس است که خواهد شراب ارزان شد ۴

مرو به حلقه طفلان نی سوار، دلیر
که آب زهره شیران درین نیستان شد ۵

نسیم سنبل فردوس آید از سخنش
دماغ هر که ز سودای او پریشان شد ۶

نمی کنند گواه لباسیش را جرح
چو ماه مصر عزیزی که پاکدامان شد ۷

ز بار خاطر من گشت دشتها کهسار
ز سیل گریه من کوهها بیابان شد ۸

دل دونیم به زیر فلک نمی ماند
برون ز پوست رود پسته ای که خندان شد ۹

امید هست به پروانه نجات رسد
چو شمع در دل شب دیده ای که گریان شد ۱۰

مدار صبر ز سرگشتگان طمع صائب
که بیقرار بود گوهری که غلطان شد ۱۱