غزل ۳۸۴۳ - زگریه آینه هر دلی که روشن شد

زگریه آینه هر دلی که روشن شد
چو اشک، مردمک حلقه های شیون شد ۱

چراغ روز بود آفتاب در نظرش
ز سرمه دل شب دیده ای که روشن شد ۲

هزار آه شود گر ز دل کشم یک آه
مرا که خانه چو مجمر تمام روزن شد ۳

مشو ز هم گهران دور تا رسی به کمال
که دانه از اثر اتفاق خرمن شد ۴

کشید پنجه خونین شفق به رخسارش
چو صبح هر که درین عهد پاکدامن شد ۵

مرا که مرکز پرگار حیرتم چون خال
ازین چه سود که آن کنج لب نشیمن شد ۶

به من زبان ملامت چه می تواند کرد
که پوست بر تنم از زخم تیر جوشن شد ۷

چه نسبت است به منصور سوز عشق مرا
ز گرمی نفسم دار نخل ایمن شد ۸

ز بار دل سر زلف تو شوختر گردید
شکست شهپر پرواز این فلاخن شد ۹

گرفت از جگر گرم ما نفس صائب
چراغ هر که درین روزگار روشن شد ۱۰