غزل ۳۸۴۴ - ز برق حسن تو هر خار نخل ایمن شد

ز برق حسن تو هر خار نخل ایمن شد
ز عارض تو چراغ بهار روشن شد ۱

چراغ گل که از وچشم باغ روشن بود
ز شرم روی تو پنهان به زیر دامن شد ۲

مرا پریدن چشم است نامه اعمال
که صبح محشر من آن بیاض گردن شد ۳

به چشم روزنه اش دایم آب می گردد
زآفتاب تو هرخانه ای که روشن شد ۴

کنون که چاک گریبان گذشت از دامن
مرا ازین چه که مژگان به چشم سوزن شد ۵

ز آشنائی آن زلف دست کوته دار
که کوه طاقت من سنگ این فلاخن شد ۶

امان نمی دهد انکار عشق زاهد را
بس است راه غنیم کسی که رهزن شد ۷

به تازیانه غیرت سری برآراز خاک
که دانه سبز شد وخوشه کردوخرمن شد ۸

خوشم به سینه صد چاک چون قفس صائب
که دام عیش بودخانه ای که روزن شد ۹