غزل ۳۸۴۶ - زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شد

زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شد
کباب را زنمک شوق آتش افزون شد ۱

شدم به بتکده از کعبه سر برآوردم
مرا کلید در بسته نعل وارون شد ۲

نرفت از دل من خارخار عشق برون
غبار هستی من گردباد هامون شد ۳

ز چوب نرمی من مهربان شدند اغیار
اگر زعشق دد ودام رام مجنون شد ۴

ازان محیط گرامی همین خبر دارم
که همچو موج عنانم ز دست بیرون شد ۵

ز نیش چاشنی جوی شهد می یابد
ز خارخار محبت دلی که پر خون شد ۶

ازان زمان که مرا عشق زیر بال آورد
اگر به جغد فکندم نظر همایون شد ۷

به هرزمین که کنی سایه سرسری مگذر
که از فشردن پا سرو باغ موزون شد ۸

نماند گوهر ناسفته در محیط فلک
ز بس که از دل من آه سوی گردون شد ۹

میار سرزگریبان خم برون صائب
که علم حکمت ازوکشف بر فلاطون شد ۱۰