غزل ۳۸۴۵ - فغان که وحشی من مانده از رمیدن شد

فغان که وحشی من مانده از رمیدن شد
چو نقش پای زمین گیر آرمیدن شد ۱

به جرم این که چو شمع آتشین زبان گشتم
تمام هستی من صرف لب گزیدن شد ۲

اگر چه سوخت رگ وریشه مرا غم عشق
خوشم که دانه من فارغ از دمیدن شد ۳

به گرد بالش گوهر فرو نیارد سر
چنین که قطره من تشنه چکیدن شد ۴

حریف سرکشی نفس چون توانم شد
مرا که آبله دست از عنان کشیدن شد ۵

به گرمخونی محشر نمی شودپیوند
گسسته هررگ جانی که از رمیدن شد ۶

شود به قدر تواضع کمال روزافزون
هلال ماه تمام از ره خمیدن شد ۷

چنان فشرده مرا چرخ آهنین بازو
که رنگ گوهرم آماده چکیدن شد ۸

چه لازم است کنم پای سعی آبله دار
مرا که راه طلب کوته از تپیدن شد ۹

مکن به حاصل دنیا نظر سیه صائب
که برگ کاه مرا مانع از پریدن شد ۱۰