غزل ۳۸۵۱ - فغان که هستی ما خرج آشنایی شد

فغان که هستی ما خرج آشنایی شد
بهار عمر به تاراج بینوایی شد ۱

چو وحشیی که گرفتار در قفس گردد
تمام عمر در اندیشه رهایی شد ۲

درین قلمرو پرصید از نگون بختی
درازدستی ما ناوک هوایی شد ۳

شناوری است که بستند سنگ بر پایش
مجردی که گرفتار کدخدایی شد ۴

اگر خموش نشیند دلش سیاه شود
چوشعله هر که بدآموز ژاژخایی شد ۵

چه گنجها که تواند ز نقد وقت اندوخت
هر آن رمیدن که فارغ ز آشنایی شد ۶

در آن چمن که به زر میخرنددلتنگی
چو غنچه خرده ما صرف دلگشائی شد ۷

چنان فشرد مرا عشق آهنین بازو
که سنگ بر من دیوانه مومیایی شد ۸

نشد ز شهپرتوفیق هیچ رهرو را
گشایشی که مرا از شکسته پاپی شد ۹

ز شهریان خرابات می شودصائب
ز راه ورسم جهان هر که روستایی شد ۱۰