غزل ۳۸۵۰ - زصدق اگر نفس صبحگاه خواهی شد

زصدق اگر نفس صبحگاه خواهی شد
ز چشم شور فلک مد آه خواهی شد ۱

بلند وپست جهان در قفای یکدگرست
اگر به چرخ روی خاک راه خواهی شد ۲

اگر ستاره اشک ندامت است بلند
غمین مباش که پاک از گناه خواهی شد ۳

زظلمت تو جهانی به خواب خواهد رفت
چنین زغفلت اگر دل سیاه خواهی شد ۴

اگر ز عشق ترا هست آتشی در سر
چراغ بتکده وخانقاه خواهی شد ۵

زدیدن توچه گلها که اهل دل چینند
اگر شکسته چو طرف کلاه خواهی شد ۶

اگر چه یوسف مصری ز چرخ شعبده باز
به ریسمان برادر به چاه خواهی شد ۷

نسیم شام نباید به خوش قماشی صبح
چه سود ازین که زخط خوش نگاه خواهی شد ۸

مرو ز راه به امید توشه دگران
که چون پیاده حج خرج راه خواهی شد ۹

منه زگوشه دل پای خود برون صائب
که هر کجاکه روی بی پناه خواهی شد ۱۰