غزل ۳۸۵۹ - مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد

مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد
که آب صیقل خاک است تا روان باشد ۱

مده غبار به خاطر زخاکساری راه
که چشم صدرنشینان بر آستان باشد ۲

به بلبلی که بدآموز شد به کنج قفس
زبان مار خس وخار آشیان باشد ۳

درازدستی شیطان ز دل سیاهی ماست
چراغ دزد به شب خواب پاسبان باشد ۴

گشاد در گره بستگی است دل خوش دار
که لال را زده انگشت ترجمان باشد ۵

خوشا کسی که درین خارزار دامنگیر
چو باد تند وچو برق آتشین عنان باشد ۶

تنور سرد محال است نان به خود گیرد
چسان علاقه زپیری مرا به جان باشد ۷

غم مرا دگران بیش می خورند از من
همیشه روزی من رزق دیگران باشد ۸

خوشم چو سروبه بی حاصلی درین بستان
که بی بری خط آزادی از خزان باشد ۹

به جان اگر دگران راست زندگانی صائب
حیات من به ملاقات دوستان باشد ۱۰