غزل ۳۸۸۹ - به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند

به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند
کدام تیر شنیدی که در کمان ماند ۱

نصیب من ز جوانی دریغ وافسوس است
ز گلستان خس وخاری به باغبان ماند ۲

بهشت بوته خاری است با کهنسالی
خوش است عالم اگر آدمی جوان ماند ۳

ز زنگ آینه اش صیقلی نمی گردد
چو خضر هر که درین نشأه جاودان ماند ۴

چنین که می پرد از حرص خاکیان را چشم
عجب اگر پرکاهی به کهکشان ماند ۵

بود ز قافله عشق چرخ آبله پا
پیاده ای که به دنبال کاروان ماند ۶

سخن رسد به خریدار چون غریب شود
که ماه مصر محال است در دکان ماند ۷

چو می توان به خرابی زگنج شد معمور
کسی برای چه در قید خانمان ماند ۸

مپوش چشم ز روی نکو که چون شبنم
به ما چراندن چشمی ز گلستان ماند ۹

چنان مکن که سرحرف شکوه باز کند
زبان من که به شمشیر خونچکان ماند ۱۰

یکی هزار شد از عیبجو بصیرت من
ز دزد دیده بازی به پاسبان ماند ۱۱

مصوری که شبیه ترا کند تصویر
ز خامه اش سرانگشت در دهان ماند ۱۲

ز تنگ گیری چرخ خسیس نزدیک است
که در گلوی هما صائب استخوان ماند ۱۳