غزل ۳۸۹۶ - زخنده تو گره در دلی نمی ماند

زخنده تو گره در دلی نمی ماند
تو چون گشاده شوی مشکلی نمی ماند ۱

اگر بهارتویی شوره رار گلزارست
اگر کریم تویی سایلی نمی ماند ۲

به حرف اگر ندهم دل ز بی شعوری نیست
تو چون به حرف درآیی دلی نمی ماند ۳

جهان به دیده ارباب معرفت هیچ است
چو حق ظهور کند باطلی نمی ماند ۴

اگر چه منزل این راه دور بسیارست
تو چون زخودگذری منزلی نمی ماند ۵

هزار بار به از آمدن بود رفتن
ز زندگانی اگر حاصلی نمی ماند ۶

تمام مشکل عالم درین گره بسته است
چو دل گشاده شود مشکلی نمی ماند ۷

صریر کلک تو می آورد جنون صائب
به مجمعی که تویی عاقلی نمی ماند ۸