غزل ۳۸۹۹ - سبکروان ز خم آسمان برآمده اند

سبکروان ز خم آسمان برآمده اند
ز راستی چو خدنگ از کمان برآمده اند ۱

چگونه قامت خود زود زود راست کنند
چو سبزه از نته سنگ گران برآمده اند ۲

عنان سوختگان را گرفتن آسان نیست
به تازیانه آه از جهان برآمده اند ۳

به جستجوی تو هر روز آتشین نفسان
چو آفتاب به گرد جهان برآمده اند ۴

کدام غنچه محجوب در خودآرایی است
که بلبلان همه از گلستان برآمده اند ۵

ز چشم شوخ بتان مردمی مدارطمع
که آهوان ختا بی شبان برآمده اند ۶

سزای صدرنشینان اگر بود انصاف
همین بس است که از آستان برآمده اند ۷

نسیم صبح جزا را فسانه پندارند
جماعتی که به خواب گران برآمده اند ۸

چو شانه در حرم زلف راه جمعی راست
که با هزار زبان بی زبان برآمده اند ۹

جماعتی که خموشند چون صدف صائب
ز بحر با لب گوهرفشان برآمده اند ۱۰