غزل ۳۹۱۳ - خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند

خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند
ز جوش فکر می ارغوان یکدیگرند ۱

نمی زنند به سنگ شکست گوهر هم
پی رواج متاع دکان یکدیگرند ۲

حباب وار ندارند چشم بر کوثر
ز شعر های تر آب روان یکدیگرند ۳

زنند بر سر هم گل ز مصرع رنگین
ز فکر تازه گل بوستان یکدیگرند ۴

سخن تراش چو گردند تیغ الماسند
زند چو طبع به کندی فسان یکدیگرند ۵

ز خوان رزق به یک رنگ چشم دوخته اند
چو داغ لاله به خون میهمان یکدیگرند ۶

چه احتیاج به گلزار غنچه خسبان را
که از گشاد جبین گلستان یکدیگرند ۷

یکی است گرمی گفتار ما و پروانه
که از بلندی طبع آسمان یکدیگرند ۸

یکی است گرمی گفتار ما وپروانه
چو شمع سوخته جانان زبان یکدیگرند ۹

در آمدم چو به مجلس سپند جای نمود
ستاره سوختگان قدردان یکدیگرند ۱۰

بغیر صائب و معصوم نکته سنج وکلیم
دگر که ز اهل سخن مهربان یکدیگرند ۱۱