غزل ۳۹۱۴ - مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند

مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند
ز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند ۱

بهوش باش که دیوانگان وادی عشق
غزال را به کمند نگاه می گیرند ۲

مباش تند که نتوان ز آفتاب گرفت
تمنعی که ز رخسار ماه می گیرند ۳

مدار دست ز دامان شب که غنچه دلان
گشایش از نفس صبحگاه می گیرند ۴

مکن ز پاکی دامن به بیگناهان فخر
که که در دیار کرم بیگناه می گیرند ۵

به مشت خار ضعیفان به چشم کم منگر
که سیل حادثه را پیش راه می گیرند ۶

چگونه منکر عصیان شوی که اهل حساب
ز دست و پای تو اول گواه می گیرند ۷

فغان ز پله انصاف این گرانجانان
که کوه درد مرا برگ کاه می گیرند ۸

ز تاب آتش روی تو عافیت طلبان
به آفتاب قیامت پناه می گیرند ۹

اگر چه گرمروان همچو برق در گذرند
ز نقش پای چراغی به راه می گیرند ۱۰

ستمگران که به مظلوم می شوند طرف
ز غفلت آینه در پیش آه می گیرند ۱۱

به قدر آنچه شوی پست سربلندشوی
عیار جاه عزیزان ز چاه می گیرند ۱۲

شکستن دل ما را پری رخان صائب
کم از شکستن طرف کلاه می گیرند ۱۳