غزل ۳۹۲۱ - در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند

در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند
چه دولتی است که ما را همان به ما بخشند ۱

سعادت ازلی جو که در گذر باشد
سعادتی که ز بال و پر هما بخشند ۲

فریب جود فرومایگان مخور زنهار
که می کنند تو را خرج تا عطا بخشند ۳

هزار پیرهن گل به خار بخشند
چه می شود دل صدپاره ای به ما بخشند ۴

مکن ز بخت شکایت که می شود خودبین
به پشت آینه چون رو اگر صفا بخشند ۵

دهند اگر به تو دربسته خلد چندان نیست
که گوشه ای به تو از عالم رضا بخشند ۶

اگر به تنگدلی همچو غنچه صبر کنی
تو را هم از گره خود گره گشا بخشند ۷

فلک چو مهره مومین بود به فرمانش
به هر که قوت سرپنجه دعا بخشند ۸

تن سفالی خود را بهم شکن صائب
که در عوض به تو جام جهان نما بخشند ۹