غزل ۳۹۲۲ - ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند

ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند
ازان به است که صد گنج پرگهر بخشند ۱

مکن سئوال اگر چون صدف ترا زین بحر
به هر گشودن لب دامن گهر بخشند ۲

به ماه نولب نان بی شفق نداد فلک
تو کیستی که ترا نان بی جگر بخشند ۳

به تنگنای فلک با شکستگی خوش باش
شکنجه ای است که دربیضه بال وپر بخشند ۴

جماعتی به کمر همچو نی سزاوارند
که در شکستگی خویشتن شکر بخشند ۵

سرمن وقدم آن سبکروان که چو گل
به دشمن سرخودبی دریغ زر بخشند ۶

گره زنند به دامن چو مردمک قدمش
به هر که بال سیر چون نطر بخشند ۷

به وادیی که کند خضر توشه از دل خویش
گمان مبرکه ترا توشه سفر بخشند ۸

درین ریاض اگر مصرعی کنی موزون
چوسرواز گره دل ترا ثمر بخشند ۹

ز موج بحر شکایت مکن که همچو حباب
به هر شکست ترا عالم دگر بخشند ۱۰

شده است موج به بحر از شکستگی غالب
شکسته باش چوخواهی ترا ظفر بخشند ۱۱

ز خشک مغزی این منعمان عجب دارم
که خون مرده خودرا به نیشتر بخشند ۱۲

ز ابرزحمت دریا چه کم شود صائب
که قطره ای به من آتشین جگر بخشند ۱۳